Hegel Mohican CD-speler (zilver) – laatste model – nieuw in doos!

 4.595,00  3.749,00 Aanrader!

Plan uw luisterafspraak


Hegel Mohican: Ultieme, compromisloze CD Speler

De Hegel Mohican wordt door het merk omschreven als de ultieme, compromisloze CD speler. Het eerste dat opvalt is de soberheid en het ontbreken van aansluitingen om de Hegel ook als DAC te gebruiken. Dwars tegen de huidige trend om CD spelers zo universeel mogelijk te maken kiest Hegel voor een totaal andere benadering: het optimaliseren van het spelen van CD. Geen externe ingangen, geen DSD, geen USB poorten, geen universeel loopwerk, alles is uitsluitend gericht op een optimale 16bit/44.1KHz weergave van de CD.

In de zilverkleurige kast met slechts twee multifunctionele druktoetsen vinden we een gebalanceerde opstelling van de converters zodat de speler ook echt gebalanceerd kan werken. Met een analoog circuit dat uit meer bestaat dan een paar OpAmp’s getuige de zeer lage uitgangsimpedantie van 22 Ω op RCA en 44 Ω op XLR. Voor digitaal uit is een 75 Ω BNC connector aanwezig.

Hegel claimt in zijn Mohican speler het gebruik van de Hegel SoundEngine technologie, een manier van werken zonder negatieve terugkoppeling, want negatieve terugkoppeling is op zich een mooi mechanisme om vervorming laag te houden, tegelijk is het de oorzaak van beperkte dynamiek en het weghalen van leven uit een schakeling. SoundEngine gebruikt wel “adaptive feed forward” om eventuele vervorming te elimineren.

Hegel plaatst in de speler een zeer nauwkeurige klok om de digitale data foutloos uit te lezen en te converteren. De klok zit heel dicht tegen de DAC chips aan, de beste manier om jitterwaarden laag te houden. Vaak zit de klok in spelers dicht bij de servo schakelingen, in gebruikt voor het loopwerk, maar op die plaats ontstaat er juist veel jitter door ruis, schommelingen in de voeding vanwege de servo’s en brom vanuit de voeding zelf. In plaats van het kloksignaal van de servo’s (vaak via S/PDIF) door te zetten naar de DAC doet Hegel dat precies andersom.

The Absolute Sound schrijft in hun conclusie van de test van de Hegel Mohican het volgende:

“De Hegel Mohican laat de luisteraar toe tot de ziel van de muziek, zoals de verschillende stemmingen, de flow en beheersing, tot op een niveau dat ik eerder pas bereikte bij spelers die viermaal zoveel kosten. De speler mist de typische hardheid en scherpe randen van een Red Book speler. De Mohican biedt een analoog gemak, tonale dichtheid en is ritmisch zo vloeiend dat hij de een lang leven beschoren is. De beetje vreemde naam en het formaat maken dat de speler gemakkelijk over het hoofd gezien zal worden, terwijl het ontwerp bijzonder is met de opmerkelijke, ingebouwde technieken. Hegel heeft genoeg onderdelen in voorraad om de speler jarenlang te kunnen servicen en dus kan ik de rest van mijn CD leven met deze speler voort. In hoge mate aanbevolen.”

Deze zilverkleurige Mohican heeft een normale verkoopprijs van € 4.595,- en daarbij krijgt u een uiteraard een afstandsbediening. Voor alle informatie over de Hegel Mohican kunt u terecht bij Lexicom Multimedia.

Er is nog slechts 1 model beschikbaar! Nu voor € 3749,- ! OP=OP. Nieuw in doos! (Geen demo-model). Uiteraard met volledige garantie.

 Technische gegevens:

  • Resolutie: 16 bit/44.1 kHz
  • Line uitgang: 2.6 V RMS
  • Analoge uitgangen: 1 RCA, 1 gebalanceerd XLR
  • Digitale uitgang: 1 BNC, 75 Ohm
  • Frequentie bereik: 0 Hz – 50 kHz
  • Ruis: -145 dB
  • Vervorming: 0.0015%
  • Uitgangsimpedantie: 22 ohms ongebalanceerd en 44 ohms gebalanceerd
  • Afmetingen: 10cm x 43cm x 29cm (HxBxD)
  • Gewicht: 6.5kg

Review The Absolute sound:

As I mentioned already, the Mohican sounds more analog-like than any other CD player I have heard at anywhere near its asking price. It has very little of the hardness, glare, and extra “fizz” around image borders that I typically associate with 16/44—and even some higher-resolution digital playback. Rather, the Mohican sounds more supple and colorful, with finer-edged images. There is also considerably more density to instruments and voices than usual, another characteristic I associate more with analog than digital. I am not an engineer, but I think that some of Red Book’s slight image outline fuzziness has to do with noise-induced timing errors occurring elsewhere in the digital processing chain. Those errors lead to elements in the signal being slightly misaligned and manifest themselves more readily in smeared or slightly jagged image outlines. I believe the Mohican addresses these typical timing errors well enough to produce a more natural sound overall and particularly in its rendering of finer image boundaries.

While the Mohican sounds full, rich, and weighty, it does not have a ponderous, bottom-up tonal balance. Its presentation is rhythmically lithe and fluid, with plenty of accompanying midrange and upper-frequency content. Its tonal balance is somewhat similar to listening to an orchestra at mid-hall as opposed to the first few rows. You hear more of the stringed instruments’ burnished body or the wind and brass’ rounded bell and a bit less of the rosined bow or breathy embouchure. I attribute some of the Mohican’s sonic heft and warmth to its ability to greatly reduce typical digital artifacts that emphasize a splashier, hyped-up treble. The Mohican rendered timbre and tone in ways I recognized right away as sounding more lifelike than most Red Book and even some higher-resolution digital.

The Mohican’s lovely tonal balance, coupled with its clean overall presentation, imbued all music with an ease and clarity that I found deeply rewarding. I think this gets to the heart of its greatest attribute: natural-sounding musicality, the sort one recognizes with a “That’s it!” impression. I don’t mean to suggest that the Mohican is perfect. Rather, it simply comes across as making Red Book sound less artificial, which, in turn, allows the inherent dynamic verve and lilt of music to come through more readily. The Mohican can make some music that falls below the “worth listening to” threshold rise above it and become very much worth a listen. Some of the odd and moody songs on the ECM label from the likes of Tord Gustavsen and Bobo Stenson can seem so sparse and aimless as to sound empty on some systems. In the deft hands of the Mohican, Bobo Stenson’s 13:40 minute-long “Pages” on Cantando, with its slow intro and a few subsequent free-jazz-like sections, sounded intriguing and artistically fulfilling. The quirky percussion clicks and scrapes on drum rims, cymbals, and (presumably) found objects conveyed meaning rather than sounding obscure or even pretentious because they don’t “sound like real music.” I returned to this track a few times, such was the musical difference the Mohican made. Similarly, music that can sound merely quaint took on new significance. On the indie-folk duo Kings of Convenience’s Declaration of Independence [Virgin], Erlend Øye and Eirik Glambek Bøe’s lovely singing and acoustic guitar playing (usually one nylon-stringed and one steel) were made compelling enough to merit close listening rather than being relegated to nice background, mood-setting fare. The song “My Ship Isn’t Pretty” was achingly beautiful.

Conversely, music that could sometimes challenge my tolerance for hard-driving, forceful sound like the heavy-metal-leaning cuts on Jitterbug by Bushman’s Revenge [Rune Grammafon] piqued my interest because the sensation of being confronted by the music was largely replaced by a feeling of exhilaration. The Mohican cleared up much of the clangy harshness I thought was part and parcel of the way this genre is often produced. So, on the whole, subtle music became more evocative, and aggressive music became more accessible. The Mohican did not homogenize music. On the contrary, I heard illuminating musical qualities that are usually slightly obscured by typical Red Book’s harshness and glare. Readily compelling pop, rock, and classical just skipped along as fleet-footed as ever. Sure, I could hear lots of information through other good players, but the Mohican had a particular knack for stringing musical elements together in a way that simply made more sense. A nifty talent.


The Hegel Mohican CD player allows the listener to gain insights into the music—its various moods, its flow, its thrust—at a level I have not encountered in CD playback for less than four times its price. It has very low levels of Red Book’s typical hardness and edginess. The Mohican has analog-like ease, tonal density, and rhythmic fluidity that make it a solid choice for the long haul. While its somewhat humorous name and format may make it easy to dismiss as a novelty or legacy item, it has some legitimate, original engineering on board. As noted, Hegel has stocked up on the component parts, so it is prepared to honor its tacit commitment to support the product for years to come. I could easily live out my CD days with the Mohican. Highly recommended.

DAC resolution: 16 bit/44.1 kHz
Line output: 2.6 V RMS
Analog outputs: 1 fixed line level (RCA), 1 fixed line level (Balanced XLR)
Digital outputs: 1 BNC, true 75 ohm
Frequency response: 0 Hz – 50 kHz
Noise Floor: -145 dB
Distortion: Typical 0.0015%
Output impedance: 22 ohms unbalanced and 44 ohms balanced
Finish: Black and Silver
Dimensions: 8 cm (10 cm w/feet) x 43 cm x 29 cm (HxWxD)
Weight: 6.5 kg (net), 9 kg (shipping)
Dimensions US: 3.14″ (3.93″ w/feet) x 16.93″ x 11.42″ (HxBxD)
Weight US: 14.3 lbs (net), 20 lbs (shipping)






Maximale resolutie


Afmetingen (BxHxD)





Er zijn nog geen beoordelingen.

Wees de eerste om “Hegel Mohican CD-speler (zilver) – laatste model – nieuw in doos!” te beoordelen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *